Phrack.org е едно од најстарите хакеркси списанија што постојат. Пред неколку години славеа 40 години постоење.

Изданијата не се редовни, барем во златната ера на компјутерите беа (90ти и рани до среде 2000ти). Сега искачаат после неколку години, кога ќе соберат доволно содржина.

Phrack.org се фокусираат повеќе на квалитетна содржина него редовност. Авторите пишуваат текстови во вид на трудови. Текстовите се само текстови, немаат фенси шменси уредувања на текстот. Иако сега гледам дека додале Markdown во последните изданија, но опционално.

Една од моите омилени текстови/цитати е на Loyd Blankenship (+++ The Mentor +++) - “The Conscience of a Hacker”. Го има напишано во 1986та година како дел од Phrack издание #7 на 21 година, после неговото апсење поради упад во компјутерски систем или според негови зборови: „не уништив податоци ниту направив прекин на системот, успеав да добијам пристап до компјутер на кој не смеев да имам“.

Во нашиот свет го викаме тоа сивокап (grayhat) хакер - хакираш само ради пасијата и „до каде можам да стигнам?“. Ти против безбедноста на системот. Ако го совладаш, играта завршува. Не правиш туѓа штета, прекин или не за финансиски/материјален или билокаков друг бенефит.

Извадок:

[...]
This is our world now... the world of the electron and the
switch, the beauty of the baud. We make use of a service
already existing without paying for what could be dirt-cheap
if it wasn't run by profiteering gluttons, and you call us
criminals. We explore... and you call us criminals. We seek
after knowledge... and you call us criminals. We exist
without skin color, without nationality, without religious
bias... and you call us criminals. You build atomic bombs,
you wage wars, you murder, cheat, and lie to us and try to
make us believe it's for our own good, yet we're the
criminals.

Yes, I am a criminal. My crime is that of curiosity. My
crime is that of judging people by what they say and think,
not what they look like. My crime is that of outsmarting
you, something that you will never forgive me for.

I am a hacker, and this is my manifesto. You may stop this
individual, but you can't stop us all... after all, we're
all alike. -  Written on January 8, 1986, +++ Тhe Mentor +++

Ќе ве оставам сами да го прочитате овде: The Conscience of a Hacker

Него, тргнав за RSS-от да зборувам. Напишав RSS feed за списанието - овде.

Оние што користиме RSS читачи, најновите записи во изданието што тврдат дека треба да искочи до крај на годинава ќе си ги добиеме автоматски на читачот.

Но, како да ја почнам рецензијава сега за Companion без да навлезам многу во спојлери? Имам чувство дека се што треба да се каже за филмов е спојлер. Јас имав некаква каква-таква идеја за што станува збор, ама сметам дека ќе беше многу подобро да не знаев апсолутно ништо, дури ни главниот мотив, што е релативно очигледен и дури го пишува во некои синопсиси на филмов (не читај ништо и не гледај трејлер на Нетфликс само пушти плеј!).

Најмногу што можам да кажам за дејството на филмов е дека е фантастично позитивен и whimsical ако го земеме во предвид дејството што го обработува. Шест луѓе собрани лабаво за викенд во луксузна куќа на езеро, опколени со природа. И се е супер додека не почне... да не е.

И покрај сите перипетии, филмов успева да ја задржи позитивната нота и динамика до самиот крај. Не знам зошто, во последно време Холивуд додава feel-good на се. Дали денешната публика нема стомак да гледа насилство, па мора секое убиство да биде хихихаха на филмовите? Тарантино и Ричи останаа последниот столб на gore cinema, за жал или за среќа барем нив ги имаме. Glass half empty, half full дебата што ќе ја оставиме за друга прилика.

Или причината е што Џек Квејд не знае како да биде сериозен лик и секогаш има улога на некаков папак. Мене, во сите улоги досега што сум го гледала, ми бил cringe комичен лик. Едноставно, тоа му е range-от, без разлика што е син на легендарната Мег Рајан.

Но океј, во овој филм неговата punchable фаца проаѓа зашто секако не навиваме за него. Или, ако ги прашаме психопатите на Редит, можеби навиваме за него. Во секој случај, јас не навивам за него.

Зошто не навивам за него? Дали затоа што е одвратен партнер или затоа што е одвратен човек со одвратни луѓе околу него?

И тука веќе влегуваме во феминистичкиот филтер на филмов. Можеби не толку поради тоа како Џош (така се вика ликот на Џек Квејд) се однесува како партнер во фиктивно сценарио на филм, колку поради тоа што многу реални мажи се однесуваат исто како него со нивните партнерки во вистински сценарија, во реалноста.

Дали тој real-life commentary, испреплетен со феминизам, му смета нешто на филмот? Мене не. Ако си алергичен на феминизам и третирање на жени како што треба, тогаш веројатно да.

Но, во секој случај, не е голем елемент во филмот. Не е идејата на филмот „ајде да ги хејтаме неспособните мажи што изгледаат како тролови за тоа како си ги третираат преубавите божествени девојки“. Идејата на филмот е КОМПЛЕТНО ДРУГА, ама не смеам да ви ја кажам!

Па сега си правиме онака муабет.

Инаку, мене филмот ми се свиѓаше, ко што кажав и во првата реченица од оваа рецензија. Е сега, дали ќе остане запаметен како некакво си ремек-дело? Um, не.

И тоа, една од причините зошто не, е затоа што има друг филм што е РЕЛАТИВНО сличен со овој и ужива апсолутен култен статус во индустријава. А тој филм е многу тешко да се надмине бидејќи беше меѓу првите во овој поджанр и како таков постави многу висок трешхолд.

И сега не можам да го кажам ни филмот ни поджанрот. Yeah, спојлери.

Anyway, требаше да биде пократок филмов за 2–3 минути. Има некој глуп епилог што ја ублажува последната (и најдобрата сцена). Уште мислам дека требаше да заврши малку порано, без многу одјави, зашто ќе добиеше на тежина малку повеќе.

Ама пак ќе кажам, Холивуд се плаши да им даде тежина на новите филмови и мора се да биде whimsical и полустрашно, полусмешно.

Истово ова изгледа е и во Obsession, филм што се надевам ќе го гледам наскоро, па ќе пишам и за него.

Гледајте го Companion ако се уште го немате. Давам препорака, ама со ограничени очекувања, зашто искрено е супер за да си ја поминеш саботата со забавен филм и пица, ама дефинитивно не е masterpiece.

За The Pirate Bay, не треба да те учам. Ако си бил/а на Интернет пред 15тина години, знаеш за што станува збор.

Што би рекол другар ми:

[7/10/26 4:39 PM] <redacted> да не беше piratebay
[7/10/26 4:39 PM] <redacted> ќе бев uneducated retard
[7/10/26 4:39 PM] <redacted> немаше да имам изиграно ниту 
една игра или изглеадно ниту еден филм 
[7/10/26 4:40 PM] <redacted> многу ми има помогнато во животов

Документарецот ги следи Peter Sunde (brokep), Fredrik Neij (TiAMO) и Gottfrid Svartholm Warg (anakata), тројцата најпознати луѓе зад The Pirate Bay, во периодот околу судењето против нив во Шведска.

Според мене еден од поважните хактивистички документарци направени до сега. Ми се свиѓа во ваквите документарни филмови е што ситуацијата ја претставуваат многу искрено.

Значи овие тројца нердови не се некои суперхакери што дејствуваат во сенките ко што холивуд би претставил билошто поврзано со компјутери, туку обични луѓе со различна идеолошка страна но заедничка цел и интереси. Често камерата ги прати нервозни, тврдоглави, уморни, уплашени, со трема или без пред судот.. и очигледно е дека не се согласуваат меѓу себе за сè.

Тоа време властите успеаа да направат упад во малиот дата центар на овие дечки и го угасија TPB. Серверите им ги земаа на вештачење (џабе, енкриптирани). TPB се врати назад онлајн после 3 дена. Солидарен датацентар во Холандија им понуди хостинг. Очигледно, да им ја откинеш главата, ќе им никне нова. Баш ко од пиратска приказна.

И со толкав стрес и притисок, заедно со стотици волонтери и пирати на интернет, бродот на TPB продолжува да плови.

Целата атмосфера во документарецот е баш она олдскул веб: IRC, терминали, сервери, чудни никови, луѓе што седат во мали соби со лаптопи додека против нив стојат адвокати на Sony, Warner, Fox, EMI и останати гиганти.

Штетата што филмската и музичката ја бараа од нив стигна до 30 милиони шведски круни (SEK) или за тоа време околу 3 милиони евра (Fox, Columbia, Warner, Sony, Universal …). Можда повеќе, не знам ме мрзи да ги гуглам броевиве. Големи се секако.

Едни од поомилените цитати мои:

„И, што ќе направат во врска со ова? Се обидеа да ја бутнат страната веќе еднаш.“ - anakata, на прес конференција.

„Не IRL (in real life). Ние викаме AFK - away from keyboard. Го сфаќаме интернетот многу озбилно.“ - brokep, за време на судењето го коригира и едуцира судијата околу интернет сленговите

Да не должам премн. - испиратирај го докуво. ;)

Лавиринтот до мирот на душата

Што е тоа во душа што ти стои
Со тебе од утро до мрак денот го брои,
Некогаш боли, некогаш мотивација ти дава
Што е тоа што не ти излегува од глава?
Знаеш дека е длабоко во тебе
Те возвишува, но и те враќа во себе
Емоциите си лебдат сами
Дали на среќа или на тага умот те мами?
Понекогаш е мало, скоро и го нема
Понекогаш е лудо, умот ти го зема
Понекогаш па до облаци те крева
А понекогаш е само непотребна врева.
Дали сакаш во душата така да ти стои
Или го чуваш само за да не се осеќаш празен
Не знаеш што е, па самото ситуации си крои
Да го имаш или не е процес фазен.
А да не се лажеме, знаеш што е сигурно
Тоа те прави несигурно или посигурно
Треба да се расчисти во самата глава
Да се среди со одлука права.
Дотогаш чувај, негувај и трај
Или едноставно само стави крај
Верувај ми, не ти треба немирен вир
Се што посакуваш е мир

Благодарам панда.мк

Нејсе. Да се вратам на Риан (Ријан?) Џонсон и Knives Out. Мене лично не ми се свиѓаше кога излезе. Дали можеби затоа што бев скептична за стилот и ми беше премногу whimsy за темата што ја обработува или можеби заради Ана де Армас, која тогаш не ја сакав баш-баш, а сега пак не ја сакам, ама не баш-баш туку така, сеедно.

Во склопот на целиот Knives Out универзум, моментално и првиот филм ми е така симпатичен. На страна од сите предрасуди, очекувања и овации. Ако треба да одлучам дали го има поминато тестот на времето (јакото време па 7 години), би рекла дека е силен предлог. Не затоа што фантастично ги поместува границите на уметноста, туку затоа што е толку audience friendly што ќе помине и кај некој што гледа само 10 филмови годишно (јас) и кај нешто што гледа 500 филмови годишно (ти).

Риан го има направено во иста мера и динамично забавен (најмногу благодарение на харизмата на пензионираниот Џејмс Бонд - Даниел Крег) и доволно комплексен за да не помине како уште еден шаблонски обид за мистерија. Колку и јас да хејтам и очекувам чуда и измислување топли води од извикан филм, на Џонсон мора да му се признае дека тоа што го има направено има тежина и генијалност. Да најдеш middle ground помеѓу филмскиот average Joe и префинетиот хипстер филмофил е навистина генијалност.

Вториот беше онака, here and there. Јас не го памтам нешто премногу, а го гледав не толку одамна. Слично како и вториот дел на Ocean's, препорачувам да се гледа чисто колку да бидеш во континуитет со универзумот. Моментално е најслаб во франшизата (идентично како и вториот на Ocean's).

Но тоа не носи до главната тема на оваа рецензија: Wake Up Dead Man.

Трае 2 и пол часа. Тешко да се убедиш да го пуштиш. Во поново време полесно е да избинџаш 10 епизоди од серија отколку да изгледаш филм од 2 и пол саати. Но, вреди.

Сетингот е таман па совршен. Мистериозна смрт во мало заборавено гратче/селце во Америка каде што главните ликови и дејства се случуваат токму во селската црква. Сите имаат мотив и сите се осомничени, а сепак никој не изгледа на убиец.

Со третиот дел се враќаме кон корените на целата франшиза и се враќаме кон амбиентот и сетингот предвиден за ваков тип на мистерија. И мора да признаам дека веќе со овој филм почнува универзумот на Knives Out да добива чувство на препознатливост.

Се надевам дека ќе продолжат со деловите бидејќи ако тоа се случи, ќе имаме фантастичен mystery universe за којшто едвај ќе чекаме да бидеме вовлечени во новата приказна на детективот Беноа Бланк.

Јас по гледањето на третиов дел баш се осеќав ко едвај да чекам да видам низ кои нови мистерии ќе чекориме и какви нови злосторства ќе откриваме заедно со Даниел Крег и Риан Џонсон.

Па, fingers crossed за нов дел во 2028.

Ми фали некој едноставен онлајн пазар за книги, винили, друштвени игри, ретро електроника и слично. Па сите имаме по дома еден куп стари книги што никад не сме ги отвориле и предмети што заслужуваат нов дом.

Знам дека ИТ мк има маркетплејс, но тоа е повеќе за хардвер и видео игрици - не би се мешал таму, добро функционира, дечките се потрудиле ептен.

Некои други сајтови што ги знам се Реклама5 и Пазар3. Можда на Фејсбук има групи за ова (гарант), но не знам, одамна не сум отворил ФБ.

Овие два горе сајта се толку станати безвезе.. Натрупани со секакви категории, и што треба и не треба, стари незачистени огласи и дел од нив неписмено напишани.

Вртев на некој оглас пред недела дена - дечкото вика „друже огласот е од пред три години - продадено е“. Зборот ми е дека не модерираат. А и има премногу огласи, не знам, може дигнале раце и не можат да постигнат. Или само ги боли кур.

И на врвот на тоа, безвезно пребарување. Да ти е мука да ставиш оглас или да пребараш нешто.

Нејсе.

Е сега, зошто баш филмот „Twilight“ ?

Критичарите го сметаат за еден од најлошите филмови снимен некогаш,особено заради глумата на Кристен, но тоа не може да го смени фактот што тој филм привлече огромно внимание и многу обожаватели. После толку години, овој филм повторно се наоѓа во листата на предложени есенски и романтични филмови, во комбинација со класиците како „Autumn in New York“ на пример, но она што мене лично ме фасцинира е, зошто би имало толкав интерес за љубовна приказна со „вампир“? Зошто јас лично ви го препорачувам баш овој филм ?
Сметам дека, на глобално ниво, љубовта и романсата до тој степен ја изгубија својата топлина, се поретко се снимаат филмови со таква содржина, rom-com стана речиси историја, така што луѓето стануваат очајни по онаа „вистинската искра“ која едноставно ќе ви ја загрее душата. Не можеме да ја пронајдеме ниту во филмовите, ниту во песните, коментирајќи за веќе очекуваната и предвидлива содржина на ова модерно време. Љубовта е толку ретка, што луѓето попрво би ја барале во вампир, врколак или дух, отколку да му се доверат на спротивниот пол. Изгубена е довербата во луѓето, оттуѓени сме, не си веруваме, се искористуваме, претпазливи сме дури и онаму каде што воопшто нема потреба, не сакаме да се отвориме, не сакаме да се заљубиме, па можеби, овој блог ќе биде еден од двигателите кои ќе ја вратат таа „искра“ во вас.

Гледајте го „Twilight“ за да се потсетите на што треба да биде спремен еден вистински заљубен човек. Потсетете се колку треба да сте храбри и издржливи и колку невнимателни и „смотани“ кога сте вистински и искрено заљубени. Видете како изгледа да се биде лудо заљубен и збунет, како е да се бориш за она што го сакаш. Видете како е да се биде обичниот и несовршен тинејџер, кој сепак е лудо заљубен во совршениот тип и тоа не е ништо чудно. Оставете го малку настрана „новото нормално“ и бидете еден од оние „стари души“ . Носете го тој печат дека сте „старомодни“ во името на љубовта и ич да не ви биде гајле :) !

Нормализирајте ја љубовта и романтиката, пак и пак и пак се додека не ви зоврие крвта и не почнете да мислите на сексот, а не обратно.

Дајте си време, во време кога не знаеме што е тоа време. Сигурна сум дека знаете што сакам да ви кажам :) .

Сварете си едно топло кафенце по ваш вкус, одберете некое чоколатце, покријте се со едно ќебе и почнете го Октомври на старинскиот начин.

Гледајте го „Twilight“ како никогаш да не сте го гледале и како никогаш да не бил прогласен за најлош филм. Тоа е единствениот начин да ја разберете неговата суштина.

Останете вечно заљубени и старомодни.

Инаку блогов нема да биде за астрологија, астрологијата е поново хоби во кое што навлегов последниве месеци, и тоа пред се заради симболизмот вткаен во самата филозофија на... како и да се води астрологијава, систем? Не знам. Не сум толку навлезена во систематизацијата и номенклатурата на митологијава. Знам само дека сакам приказни. Storytelling е во суштина јадрото на моето битисување, но за тоа, потоа.

Блогов ќе биде пред се за рецензии, и уште попредсе, за рецензии на филмови. Ми фали да пишувам за филмови, дури ни на Летербокс веќе не пишувам. ДУРИ И НЕ НИ ГЛЕДАМ ФИЛМОВИ ПОВЕЌЕ! Ама океј, сега направив систем, секој викенд Movie Night и рецензија, па да видиме што ќе испадне од сето тоа. Можеби ништо. А можеби конечно ќе седнам да ја напишам книгата ако доволно се заинаетам.

Би сакала да пишувам и за интересни настани што ми се случуваат, освен што ништо не ми се случува, можеби ќе треба да почнам да измислувам, па да ја играме играта 2 вистини 1 лага, што е многу глупава игра и не сакам да ја играм. Повеќе би сакала да играм Диксит, или МОБА. Може да додадам и Game Night во системот па да се фалам тука кога ќе победам, а да свират штурци кога ќе изгубам. Има инаку филм што се вика Game Night, океј комедиичка вреди да се ѕирне особено во друштво, инаку трлалајка. Јас обожавам трлалајки, ќе се изначитате рецензии за трлалајки тука, или не.

Не знам дали воопшто некој стигна до овој сегмент од интро постов или се откажаа сите кај меркур во скорпија. Well whatever. Ова е интро па можам колку сакам да пишувам сепак има само едно интро, а јас толку многу за кажување. Сигурно ќе си помислите дека немам социјален живот штом цел мисловен воз истурив на блогов - и - ќе бидете во право. Имам две другарки. Поздрав до нив.

А кога сме веќе тука на темава, јас не ни сум блогерка. Не ја фатив блог епохата кога сите беа блогери и блогерки и станаа интернет селебритис. Јас застанав на Хи5. Мислам дека дури ни МајСпејс немав, а Твитер па ич. Така што моите блогерски почетоци се тука и сега. Talk about late bloomers, huh?

Во секој случај, ете се запознавме. Допрва и ќе се запознаваме ако е вистинска теоријата на четџибити дека моите рецензии се преправање дека пишувам за филмови а уствари си пишувам за мене, или оригинално: I'm writing about myself by pretending I'm reviewing films. Ете што ќе ти каже АИ (или како што викаат старите: ВИ). Што и не е толку лошо или погрешно, уметноста, меѓу кои и седмата, се огледало на оној што ја консумира.

Ок очигледно не знам како да престанам да јапам, или да дадам завршна мисла, или заклучок, или било каков крај на интрово. Па така тука нецеремонијално ќе се поздравиме и ќе оставиме нешто да се напише и во идните постови.

Toodaloo!

И секако, дел од моите животни успеси е редовно кршење на мобилни екрани на најглупавиот можен начин (еднаш ми падна тафче со палачинки врз екранот и се срони) па така и овој екран отиде.

Едноставно е нели, сум го правел милион пати ова ќе го направам и сега? Купуваш екран, засукуваш ракави, читаш документација, оштрафуваш, менуваш, лепиш. Крај.

Не баш.

Во Македонија нема екрани за GP6a, или додуше за ниеден пиксел. Мора од Кина.

Решив конечно да набавам нов екран од Кина, и стигна за 4 недели. Погрешен модел. Сум го утнал моделот, било за 6, а требало 6а. Добро, ајде нов. Нови 4 недели чекање.

И пројдоа. И не само што пројдоа туку и екранот стигна. Само што сега не ми текнува на пинот на телефонот. Го сменив пред 6 месеци кога си купив нов телефон.

GraphaneOS имаат rate limiting со пиновите, секој утнат пин после првите 3 пати утнати се мери во чекање и тоа оди вака:

60 sec = 1 минута
300 sec = 5 минути
900 sec = 15 минути
1800 sec = 30 минути (<- моментално сум овде)
5400 sec = 1.5 часа
14600 sec = 4 часа
43740 sec = 12.15 часа
131220 sec = 36.45 часа
393700 sec = 4.56 дена
1180980 sec = 13.67 дена

Можда „Миле, ќе почекам“ и не е толку лош бизнис, а?

Кул.

До тогаш, да видиме тука што се дешава :)

Е сеа, веројатно одлучиле да прават некаков модерен 2026 редизајн - ама проблемот на сајтови како ТАЈМ што ги отвара цела република и пошироко е што на толкав трафик, да смениш дизајн е малце … така. Неубаво. Корисниците не сакаат да се навикнуваат одновно на нешто што веќе се навикнале и постои реален ризик да изгубат посетеност.

Па така, редизајнов иде неколку месеци, ама суптилно. Boiling the frog. Прво навигацијата горе се потсреди, па после секциите станаа со некаква минимална заобленост. Потоа помошните копчиња под секој кластер добија некаква боја и заобленост. Па сега најново и сликите под секоја вест се заоблени.

Ама ова иде така малце по малце, да те навикне као, да не ти стане шок одеднаш. Морам да признаам дека и јас касно почнав да ги забележувам маливе промени ама сега ми стана јасно. :D

Дефинитивно ми изгледа малце глупаво ама тоа е веројатно што се на пол-пат со редизајнот. Баш да видиме како ќе изгледа тајм за неколку месеци.

Еве пример како изгледаше тајм пред една година.

Читајќи им го имево на бендов, од старт си викам, ау, јако име. Мене ми звучи патриотски, плус референца до македонска литература во името.

Им ја пуштив песнава „Има или нема?“ - и да ти кажам еве ја врти веќе втор час.

Баш ме потсеќа на моите средношколски денови кога одев на панк-рок свирки и не ги вадев од слушалки ХАХАХА, Бернајс, Новиот Почеток, Последен Удар, Лоши Деца, Мизар… Иако доаѓам од раперските макрапфаан браат кругови од западниов блок на Скопје, од стално ми пријала музикава на горенаведените и уште некои.

Морам да признаам дека имав и мала егзистенцијална криза, гледајќи ја новава алт генерација на млади како им врие крвта, рокаат профи музика, урлаат на шутки и уживаат во младоста и уметноста.

Некоја проста будала ќе рече - млади се, не знаат што прават. И ќе згрешат. NAS на 19 години ја отвори NY State of Mind со „I don’t know how to start this" и ја изрока најјаката трака и ја запечати во историјата на рапот.

Како и да е, јако.

Во текот на 2000-тите, интернетот беше повозбудливо место за поминување на слободното време. Страниците беа брзи, креативни и чудни. Немаше напорни реклами на секој чекор, ниту тракери што те профилираат и те следат низ секој проклет сајт што го бараш, гледаш или читаш, само за подоцна да ти шитнат некој скапан SaaS или пластично говно иштанцано на другиот крај од планетата.

Кога .com гигантите го доближија интернетот кај секој посран шупак на планетава, ним пак им се отвори шупакот за кеш. Секое копче почна да мери нешто. Секое движење стана податок. Секоја празна површина стана место за реклама. Сакаш да прочиташ нешто? Може, но прво еве ти paywall. $10 месечно да ни го прочиташ нашиот AI slop текст. Fuuuuuuck you.

Некаде по пат, интернетот престана да биде збир од чудни мали места направени од луѓе и стана пет апликации кои нѐ вртат во бубањот на глупавоста.

ПАНДА.мк нема амбиција да го „поправи“ интернетот. Му нема спас. Тоа што може да го направи е да понуди мало место во него, подалеку од масовната хипноза на глупавштини.

Моите ветувања во однос на сајтов

1. ПАНДА.мк нема да исчезне без предупредување. Ако некогаш одлучам да го затворам, ќе имаш доволно време да ги симнеш сите свои текстови.

2. ПАНДА.мк нема да ги продава твоите податоци. Нема бизнис со рекламирање насочено според твоето однесување. Нема следење. Нема профилирање. Ако некогаш одлучам да рекламирам нешто на овој сајт, тоа ќе бидат мали бизниси и места што заслужуваат внимание: книжарници, библиотеки, кафулиња, кинотеки, алтернативни настани и слично. И тогаш рекламите нема да ти пречат во користењето на сајтот.

3. ПАНДА.мк нема да стане социјална мрежа. Нема следбеници, инфлуенсери, verified значки и трка за публика. Имаш блог. Пишуваш. Некој можеби ќе го прочита, можеби не.

4. ПАНДА.мк ќе остане брз. Нема причина една страница со текст да бара мегабајти JavaScript, десет библиотеки и половина минута за да се отвори.

5. AI slop = бан. Ако ти се пишуваат генерични срања со ВИ, оди на линкдин. Ова е место за човечки текстови, со сите нивни грешки, чудни реченици, лоши денови и лични мисли.

И што би рекол MRX: Have fun in cyberspace and meat space.