Читачката

Денеска бев на двојно бранење на дипломска на мои драги некогашни колешки, сегашни другарки. Испадна најспонтано да браната една по друга, ист ден, саат за саат. Емоциите што вирееа во мене денес не знам како би можела да ги опишам со зборови. Мислам дека кога јас ќе дипломиран (надежно) нема да ја осеќам среќава од денес. Денов не само што е голем самиот по себе затоа што и двете ми дипломираа, туку и затоа што го проживеав она ,,Убаво да имаш со кој за споделиш тага ама уште поубаво е да имаш со кој да споделиш среќа".
Никогаш не ги разбрав а и нема да ги разберам оние бранења на дипломски каде кријат не кажуваат или едноставни дипломираат без никаква публика по свој избор. Знам секој има личен избор и се тоа ама мислам дека големите моменти во животот се големи поради луѓето со кои ги делиме. Општо животот е прекраток да не се прослават малите и големите моменти со луѓето што ги сакаш без разлика што за тебе претставува славење. Ова што го искусив денес само ми потврди дека на крајот од денот животот е она што го правиме не она што навистина е. Ако си решен да се фатиш на тонот на гласот со кој си кажал здраво денес, ќе го пропуштиш моментот дека си кажал здраво на некој.
Уф голем ден, големи емоции и ушто поголема среќа. Додатен плус што месецот ноември почнува со нешто убаво и позитивно за разлика од мрачните спомени.
За крај посакувам сите да ја осетат таа среќа барем 10 пати во животот ако не и повеќе и за крај среќно дипломирање драги мои Ј. и И. идеме да симињаме ѕвезди.

Последниве десетина дена ја читав ,,Кога јагнињата ќе стивнат" од Томас Харис, да истиот наслов како и филмот со Ентони Хопкинс каде го глуми доктор Ханибал Лектер. Искрено малку психички тешко дело за човек како мене. Под човек како мене мислам некој што премногу длабоко навлегува во се што чита и гледа и премногу длабоко копа по ликовите и нивните карактери и одлики.
Просто човек може да се загуби во мозокот на фиктивниот Лектер и сите негови мисли и разлисувања и морали и неморали и принципи по кои живее и покрај се што има направено. Се сретнав со доста длабоки психолошки мисли и реченици (Лектер на крајот од денот е пишуван на е психолог) ама едно што ми остана на мисла е она ,,кога јанињата ќе стивнат".
Кратко, Клариса е студнтка на ФБИ и се наоѓа со задача да оди да разговара со прогласениот психопат доктор Ханибал Лектер кој убил доста луѓе на какви не си начини и се гордее со неговите готвечки способности за различни делови од човековото тело. Ја праќаат затоа што има нешто студирано психологија па им треба психолошки профил за да го користат за наоѓање на Бафало Бил, и тој е серски убиец ама само на жени. Е баш кратко ама тоа е, небитно, битно е тоа што Лектер работи на принцип quid pro quo и за се што Клариса бара од него од од неа бара да ми кажува за нејзините трауми од детството. Епа во нивното последно среќавање Клариса добива тоа што и треба и нормално мора да врати со траума па си раскажува за ранчот на тетка си каде живеела некоја година. Зборува за старата кобила Хана што била спремна да стане храна за кучиња, ама таа едно утро станала, ја врпегнала и избегала со неа. Кога Лектер ја прашува зошто баш тој ден го одбрала Клариса признава дека тоа утро ја разбидило блеењето на јагнињата кои го носеле на колење и сакајќи самата да избега од тоа а и да и помогне на саканата Хана, побегнала со кобилата. Последната реченица која Лектер и ја кажува на Клариса е ,,Збогум Клариса. Дали ќе ми јавиш кога јагнињата ќе стивнат?".

Епа вака, во своите 24 години сфатив некои работи: